Wat is een goed feestje volgens jou? Wanneer voel je je welkom en op je gemak? Wanneer kun je onbekommerd plezier hebben en het gevoel hebben dat je hier thuis hoort?
Diversiteit en inclusie zijn hip. En vaak gaan ze gepaard met goede intenties en mooie uitspraken zoals deze:
‘Diversity is being invited to the party. Inclusion is being asked to dance’.
Een mooie quote. Maar stel je nu eens voor dat je naar dat feestje gaat. Dat je niet helemaal weet hoe de mores zijn. Moet je precies op tijd komen of een kwartiertje later? Is het een dansfeestje of is het ook oké als je met iemand op de trap gaat zitten omdat je voeten zeer doen? Zijn de drankjes en de hapjes passend bij wat goed voelt voor jou? Voel je je op je gemak als je niet zo houdt van dansen maar liever aan de bar hangt voor een goed gesprek? En als je wel graag op de dansvloer staat, wiens favoriete muziek wordt er dan gedraaid?
Een stap verder
Om écht verschil te maken mogen, móeten we wel een stapje verder gaan. Met alleen de cijfers van diversiteit bereiken we weinig. Die cijfers zeggen vooral iets over: hoeveel verschillen hebben we hier? Maar ook de pogingen tot inclusie: hoe zorg ik dat jij je welkom voelt in mijn groep, en op mijn feestje? Compleet met beleid en goedbedoelde participatie. Maar vooral nog steeds ingericht vanuit de meerderheidsgroep die bepaald hoe het hoort.
Wat nodig is, is dat we een stap verder durven zetten. Een stap verder naar belonging.
‘Belonging is setting up the playlist’.
Belonging is gezamenlijk het feestje organiseren. Samen de regels bepalen, de geschreven én de ongeschreven regels. Dat vraagt meer dan een ander uitnodigen en een ander welkom heten. Dat vraagt bewustzijn over gewoonten en normen. Die zó vanzelfsprekend zijn voor je, dat ze je niet eens meer opvallen. Dat vraagt zelf iets inleveren. Namelijk de controle, de macht, de zeggenschap opgeven ten gunste van een ander.
Dat is soms ongemakkelijk. En dat hoort erbij.
