Waar kies je voor?
Een open hart of een dikke huid?
Als je open staat voor wat er om je heen gebeurt kun je je al snel moe en uitgeblust voelen. Er is zoveel aan de hand. Op het wereldtoneel vechten de ‘sterke‘ leiders elkaar de tent uit. De beelden van onschuldige burgers, dood en wanhoop vullen onze schermen. Ook in het klein is er verdriet en zwaarte. Veel mensen voelen zich onrustig, eenzaam, vermoeid of in de war. En vanuit die emoties zeggen en doen mensen soms nare dingen.
Als je empathisch bent, kan dit voor jou ook nogal binnen komen. Hoe ga je om met al die emoties, al die heftigheid die je van ver of van dichtbij langs ziet komen?
Dikke huid
Een dikke huid lijkt wat dan behulpzaam is. Niet alles binnen laten komen, want je kunt er toch niets aan doen. Laat het van je afglijden, wat tegen je of over je gezegd wordt. Neem het niet mee naar huis, maar laat het los. Een beetje harnassen, dat kan dan de juiste oplossing lijken.
Dat harnassen, die dikke huid, is één van de redenen waarom mensen elkaar dehumaniseren. Dat begint in het klein, door elkaar niet te zien als mens, maar eerder als representant van een tegenpartij, of als cliënt of als nummer. Als je moet reorganiseren en er gaan mensen hun baan verliezen, niet te denken aan Julie of Justin, maar in formatieplaatsen en begrotingscijfers. Dat helpt om de emotie zelf niet zo binnen te laten komen en lijkt dus een logische strategie om zelf niet zo’n last te ervaren.
Helaas weten we uit onderzoek naar dehumanisering, dat ontmenselijking van anderen, ook jouzelf een beetje ontmenselijkt. Wat je van een ander niet herkennen wil, doet ook iets met je eigen vaardigheid om te voelen en te ervaren.
Een dikke huid kan dus op korte termijn wel een ‘handige’ strategie zijn, maar de vraag is of dat ook past bij wie jij in de kern wilt zijn. En of dat ‘harde’ leiderschap ook is wat nodig is in deze tijd. Juist nu eenzaamheid en ongemak zo stijgend is, is mee-leven en empathie het hardst nodig.
En dat geldt tot op het hoogste niveau van wereldleiders, ook al is dat momenteel zo weinig zichtbaar. Jacinda Ardern, oud-premier van Nieuw-Zeeland, spreekt in dat verband juist over de waarde van een ‘thin-skin’ als haar boodschap voor leiders.
Geraakt worden
Juist de mogelijkheid om geraakt te worden, en daarop vanuit je menselijkheid te reageren, juist dat is wat nodig is in deze tijd.
Hoe overleef je dat dan zelf? Hoe blijf je zelf overeind als de wereld hard en geharnast is?
Als je met een open hart door de wereld gaat, moet je zorgen voor duidelijke grenzen.
Dat kan alleen als je goed voor jezelf weet te zorgen. Duidelijke grenzen hebt over wat wel en niet oké is. Daar mensen helder op aanspreekt. En ondertussen zorgt voor eigen kracht en een omgeving die steunend is.
In plaats van ons allemaal terug te trekken in ons eigen fort, achter ons eigen harnas, gun ik ons leiders met een open hart en duidelijke grenzen. En is de uitnodiging voor ieder van ons om dát in de praktijk te brengen.
Niet meer leiders met een dikke huid.
Maar juist: een open hart en duidelijke grenzen.
