Nu ik niet meer in mijn stad aan zee woon, mis ik het geluid van de meeuwen. Ik weet het, voor veel mensen zou dat een opluchting zijn! Maar ik houd van dat geluid, dat geschreeuw, dat me doet denken aan lange zomerdagen aan het strand en uitzicht op een helderblauwe lucht en een groengrijze zee. Dagen waarop het leven simpel is en overzichtelijk.
Die meeuwen zijn een geliefde metafoor voor interimmanagers en externe adviseurs, waar ik zelf vaak bij hoor. Ze komen krijsend binnen en schreeuwen om aandacht, poepen vervolgens alles onder en laten de rommel achter voor anderen om op te ruimen. Een goede grap natuurlijk en hopelijk voor heel veel van mijn collega’s (en mijzelf) niet echt zoals het gaat. Maar in deze tijden moet ik vaak aan die vergelijking en dat meeuwengeschreeuw denken als ik om mij heen kijk, het nieuws en de commentaren daarom heen volg, en steeds vaker ook als ik op social media scroll door de laatste updates.
Voor iemand die over het algemeen wel een weg weet met woorden is het een interessante gewaarwording. De aarzeling om iets te zeggen of te posten. Wanneer voegt iets toe en wanneer leidt het af? Wat wil ik tot mij nemen en wat kies ik te delen met anderen? Hoe om te gaan met alles wat er gebeurt? Ik heb geen pasklare antwoorden, maar wel gedachten en richtlijnen die voor mij helpend zijn. Misschien inspireert het jou.
- Beperkte nieuwsconsumptie
Ik was ooit een nieuwsjunkie die zeker drie keer per dag een journaal zag, een of meerdere kranten las en eindeloos kon scrollen door nieuwssites op zoek naar een nieuwe update. Maar al in corona tijd ben ik rigoreus afgekickt. Ik kijk geen nieuws meer, lees alleen de headlines op nu.nl, en kijk niet meer naar bewegend beeld. In de auto luister ik een zelfgekozen podcast of muziek in plaats van naar de nieuwsradio met eindeloze achtergronden en commentaren. Ik ben blij dat ik die gewoontes al een tijdje als routine beschouw, want anders zat ik momenteel vast in een rabbithole van negatief nieuws en analyses. Je blijft echt wel op de hoogte van de belangrijkste gebeurtenissen en voor de rest kun je je afvragen waarom je daar eigenlijk je breincapaciteit aan wilt besteden.
- Minder op socials
Ik heb een heus alarm op mijn telefoon om te reguleren hoe lang ik op social media ben. Ik lees zo min mogelijk commentaren onder posts van anderen (behalve als ik zelf getagd ben door iemand anders). En ik ben zorgvuldig (voor zover mogelijk) in wat ik in mijn tijdlijn langs laat komen. Bij voorkeur volg ik goed geïnformeerde en vooral creatieve geesten, die schoonheid en waarheid toevoegen aan mijn dag, met een basis van menselijkheid en bij voorkeur een dosis humor. Ik beschouw mijn tijdlijn als mijn huiskamer op het worldwideweb en ik ben kritisch wie daar binnen mag komen.
- Meer naar buiten
De natuur is er altijd en zonder voorwaarden. Voel ik onrust, verwarring of hopeloosheid, dan ga ik op pad als het even kan. Ook al is het maar een rondje van 30 minuten: in beweging zijn helpt de menselijke geest tot rust te komen en de natuur is een troostende basis van hoop. Alles gaat voorbij, en het wordt elk jaar weer lente.
- Klein en dichtbij
ik ben (of voel mij) niet in de positie om grote wereldveranderende bewegingen in gang te zetten of besluiten te nemen die de koers positief beïnvloeden. Maar ik kan wel handelen. Klein en dichtbij kan ik in mijn eigen leven en mijn eigen omgeving vriendelijk zijn, compassievol, troost bieden en hoop, menselijkheid uitdragen. En ik kan kiezen welke organisatie ik wil steunen. Of mij uitspreken in een persoonlijk gesprek met iemand. Ik put zin uit de quote van Margaret Mead:
‘Never doubt that a small group of thoughtful, committed citizens can change the world. Indeed, it is the only thing that ever has’
- Meer kunst
Misschien komt het omdat de emoties verwarring, onzekerheid, onmacht, zo’n aanslag zijn op een rustig en gelijkmoedig gestel, maar ik merk dat het aanstekelijk is, besmettelijk zelfs. De chaos van buiten slaat soms naar binnen. En als ik zoek naar antwoorden, duiding en hoop voor de toekomst dan weet mijn rationele brein niet alijtd wat te doen of wat te zeggen. Steeds vaker gebeurt er iets anders: ik word geraakt door kunst. Door een gedicht wat me tot tranen roert. Of er popt een liedje in mijn hoofd. Ik lees een nieuwsbrief met een verwijzing naar een kunstenaar die iets in beeld brengt wat precies mijn gevoel weergeeft. Of ik lees dat Engelse muzikanten een album uitbrachten met stilte als protest tegen een nieuwe wet die het mogelijk maakt dat AI hun creatieve uitingen gebruikt. Kunst geeft niet direct een oplossing of een antwoord, maar er is troost in het gevoel van verbinding met de maker, met de mensheid. Want lijden is erger als je het in je eentje ervaart. En common humanity is cruciaal voor compassie. Je bent niet alleen.
We kunnen veel niet, maar we zijn niet machteloos. We kunnen stem geven aan wat we ervaren. Handelen naar onze waarden. Omzien naar elkaar. verbinding maken met anderen, ook als ze niet hetzelfde denken als wij. In de praktijk brengen in ons eigen leven wat de wereld is waar we naar streven. Een wereld met rechtvaardigheid, compassie, menselijkheid, schoonheid en joy. En dat niet alleen bevechten, er niet alleen over praten, maar het doen en beleven. Practice what you preach dus. Ook de beauty, ook de joy.
Kunst is geen pasklaar antwoord, maar een andere manier om naar de werkelijkheid te kijken. En daarmee een richting te geven. Meer kunst dus. Dat is mijn intentie. Door het zelf op te zoeken en door het te delen.
